KOSTAT

              We zijn tot en met de finale van het WK voetbal in Puerto de Soller blijven liggen. Nederland-Spanje en we liggen in Spanje!!! De finale hebben we gekeken in onze stamkroeg. Een handvol Nederlanders, (Menno, Charlotte, Ien van Wierst en dochter Liza) en een heleboel Spanjaarden.Jammer genoeg een teleurstellende wedstrijd. Spanjaarden uit hun dak, wij in mineur. Toch kunnen wij Nederlanders beter feestvieren, daarin zijn wij kampioenen!!!

finale kijken buiten op het terra

dagje palma de mallorca

                                                                                                             

iedereen probeert hier geld te verdienen!!!!

                                                        

                                                                                

                                                                                                              

                                                                                                        

                                                                                                           

                                                                                                            

                                                                                                            

                                                                                                       

                                                                                                               

                                                                                                          

                                                                                                          

                                                                                                           

                                                       

                                                                                  

Op de motor tussen veel rotsen door. Van Puerto Soller rijdt een Victoriaans trammetje naar Soller. Vandaar kun je met een heel oud treintje door een schitterend landschap en diverse tunnels naar Palma. (1e klas, zie bankstel op de foto) In Palma heeft Ien van Wierst (nicht van Marian) ons bij het station afgehaald en hebben we het Palmyra Sculpture Centre bekeken. Mooi opgezet. Ien heeft er haar handen vol aan.

Kijk op www.palmyrasculpturecentre.com of info@palmyrasculpturecentre.com

bronzen uil, gemaakt door Ien van Wierst

                                                                        

zeiljacht Mozaiek in Palma de Mallorca

                                                                                             

                                                                                                         

de Arabische tuinen (bewoond en gemaakt door de Mooren)

middagdutje na een nacht flink wiebelen

speciaal voor Mien (moeder van Marian)

Andraitx, afsluiter vergeten dicht te doen???

zeiljacht Mozaiek van Ien van Wierst en (ontwerper) Andre Hoek

landschap tussen Soller en Palma

Prachtige oversteek van Ibiza naar Mallorca. Verder weinig  over te vertellen. Wel weer eens gezeild i.p.v. gemotord. Goede wind uit de goede richting.  Heerlijk.

Een mooi klein baaitje maar heel erg toeristisch. Vooral witte tot knalrode Engelsen.

op het terras in Portinax

lekker rustig ankeren in Portinax, geen swell (nog niet...)

De volgende baai die we bezochten was Puerto San Antonio. Deze keer weer gewoon voor anker. Een erg onrustige baai, veel toeristenboten (met een glazen bodem), waterskieers, jetski’s en speedboten, waar de meest idiote dingen aan hangen, zoals bananen, donuts, complete Pullman matrassen en zelfs parachutes en dit alles gevuld met toeristen!!!!! Dus, na 2 dagen, wegwezen.

even de engelse buren een handje helpen met de mooring

weer een mooie zonsondergang

Cala Puerto Roig, lekker leeg, maar 3 dagen was genoeg met leeg

Cala Vadella is een hele kleine cala, maar zag er zeer aantrekkelijk uit. Dat is ook zo. Mooi strand, paar restaurantjes en beachbars en een winkeltje. Eindelijk weer vers eten en vooral ijsbergsla.(voor Marian) Door de grote hoeveelheid moorings was er geen ruimte om te ankeren. We pikken een mooring op die het verst van het strand ligt. (daar liggen meestal de grotere boten) en maken op goed geluk vast. Tijdens mijn eerste verkenningstocht leer ik Peter kennen, toevallig de eigenaar van de mooring. Hij heeft de mooring pas over 10 dagen nodig en we kunnen dus blijven liggen.uitzicht op Cala Vadella en ons schip

zonsondergang Cala Vadella, elke avond het zelfde mooie uitzicht

lekker niets doen en zo........

stokbroodje gehaald met de bijboot

1 vissertje in de cala en een soort kleine garages met motorbootjes erin

onze zonnetent, nu deelbaar middels ritsen, zodat we ook kunnen zeilen met schaduw van de bimini

strand van Alicante

Eenmaal in Alicante maken we een afspraak met Leo, Ellie, Monique, Kim en Werner. Lekker uit eten in een tapa restaurant. 2 dagen later spreken we af dat we met ze meerijden naar Tibi. ca. 30 km. landinwaarts. Erg leuk. Een soort “Pipo”wagen, een comfortabele kamer/slaapkamer boven een klein restaurantje, zwembad erbij. Ze hebben het goed voor elkaar.

Fred kijkt z'n ogen uit........

bij Leo en Ellie op bezoek in een heerlijke rustige omgeving

in de "pipo"wagen

Leo op de trap van de wagen

boven het restaurant logeren Leo en Ellie

Monique, Kim en Werner koken Spaghetti

prachtig uitzicht op de bergen bij Tibi

De dag erop waren we opeens flauw van de houding van de Spanjaarden van de”Royal Club Nautico de Alicante”. Deze mensen zijn erg met zichzelf, elkaar en hun boot bezig. (Toezicht houden of het wel goed gedaan wordt), maar varen? Ho maar. Dus lekker op de genua naar El Campello. Vooraf gebeld. Er was nog een plekje! Eenmaal in het haventje bleek het een piepklein gaatje te zijn. Achterin de haven. Inmiddels weten we hoe het hier werkt.  Als een kurk in de fles, mooringlijn oppakken en klaar. Vanuit Campello moesten we nog even terug naar Alicante, want de nieuwe voorraad Senseo Extra Dark koffie was daar aangekomen. Verzonden door onze koffieleveranciers Jasper en Alice. Inclusief CD met foto’s en filmpjes van Amelie.(kleindochter van Fred) Hartstikke leuk! Vanaf Campello gaat een kusttrammetje naar Alicante. Weer een gelegenheid om Spanje eens van de “andere kant”te bekijken. Na een dagje uit was de koffie aan boord.

we verlaten Alicante en gaan op weg naar Campello

Campello, lege terrassen, weinig toeristen en prachtig uitzicht

Twee dagen later gaan we naar Moraira. ”Normaal”tegen de kant aan gelegen. Begint bijzonder te worden.

In Moraira vissen met Olaf en Martinn

Volgende dag om 05.00 uur eruit, om 06.00 weg. Zeilend en motorend naar Ibiza, richting Cala Puerto Roig. Dat bleek een grote baai te zijn, redelijk beschut, geen hotels, geen strand, geen dorp, oftewel puur natuur. Drie dagen helemaal niks. Dat werd ons teveel, dus door naar Cala Vadella.

zonsopgang tussen Spanje vasteland en Ibiza

Ibiza, cala Puerto Roig, ingang om de hoek, nog niet te zien

Veruit de mooiste stad die we tot nu toe in Spanje gezien hebben. Fascinerend om te zien hoe de verschillende culturen zich vanaf vele honderden jaren BC zich letterlijk opgebouwd hebben. Eeuw na eeuw, laag op laag. Cartagena was eeuwenlang de belangrijkste Spaanse havenstad aan de Middellandse zee.

lekker relaxed zeilen van Cartagena naar Torrevieja

Als je de pieren wegdenkt, kun je ke voorstellen, dat je in een goed beschermde natuurlijke haven lag. In de laatste decennia is een herontdekt Romeins amfitheater uit het jaar 5 BC minitieus onder de ”jongere”lagen uitgepeld. Werkelijk prachtig gedaan en zeer indrukwekkend.

Door de hele stad heen zie je verschillende bouwstijlen en veel mooie andere zaken.

aan de kade in Cartagena

zo kom je ook de hele wereld rond.......even in de biotex??

prachtig beeld

Praktisch gezien hebben we onze grote zonnetent in tweeen geknipt en het achterste deel afneembaar (rits) aan de grote RVS beugel gemaakt. Nu hebben we een zonnentent voor tijdens het zeilen (bimini), waaraan we, wanneer we niet zeilen, een voorste stuk vast kunnen ritsen. Dit alles in de kuip genaaid onder het kritische oog voorbij flanerende mensen. Cruiseschepen komen en gaan, dus ook geconcentreerde horden Engelsen, Duitsers en Amerikanen die even “uitgelaten”worden. Wat dat betreft is er door de eeuwen heen niets veranderd, alleen deze mensen blijven korter en laten alleen euro’s achter en verder niets anders!

geen mooi uitzicht meer met zo'n bak voor je

Na de derde dag Cartagena gaan we “de hoek om” langs de Costa Blanca. Eerst een stuk kruisen, daarna ruim aan de wind heerlijk zeilen. Het ging zo lekker dat we onze doelen steeds verder verlegden. Het werd uiteindelijk Torrevieja. Uiteraard buiten de haven voor anker. Het weer is prima, veel zon, genoeg wind om te zeilen en voor verkoeling op het water. Af en toe een onweersbui, maar na een uurtje weer volop zon. Totdat een plotselinge hevige bui met veel wind (45 knopen=9 Bft) en regen ons dwong binnen de pieren te gaan liggen. Het anker gaf geen krimp, maar het leek ons toch beter voor iets meer beschutting te kiezen. Eenmaal binnen was de bui over en wij drijfnat! Tapenwechsel! Voordeel was het kortere schup-wal verkeer. Veiligheid heeft hier zijn prijs. Dinghy voor een dag achterlaten, een 6 meter box huren voor de dinghy dus, maar sinds onze ervaring met de BB motor in Gibraltar, hebben we het er voor over. Het blijft hard waaien uit west. Blijkbaar is de ankergrond hier niet al te best, want op ons navigatieprogramma zien we onszelf af en toe een paar meter verschuiven.(na forse vlagen). Dus over naar plan B, een tweede anker uitzetten. (een Fortress lichtgewicht Danford-achtig anker) Die kun je met een paar hulpplaatjes in de “mud”stand zetten. 15 meter ketting eraan en 50 meter, 22mm octoply lijn. Uitgevaren met de bijboot en via de capstan van de ankerlier “getuned” en  ingegraven. Vanaf dat moment ligt ons huis als een huis. Prachtig! Vandaag, mooi weer. We gaan Torrevieja bekijken. Donderdag of vrijdag 6 of 7 mei gaan we anker op. Een stel Zweden gesproken die naast ons lagen voor anker, die waren al 3 keer deze winter door de Guardia Civil weggestuurd uit de binnenhaven. Gingen dus even naar buiten en met slecht weer weer naar  binnen!

even een praatje met de buren (de Zweden)

Procedure anker op: Motor van de bijboot takelen met het reserve grootval systeem wat achterop de beugel zit, vertraging 1:7, de motor in de hekstoel hangen, een makkie. Bijboot aan de spival op het voordek, ook zo gebeurd. Daarna het Rocna anker op de electrische lier binnenhalen en even in het water laten hangen om de havenshit eraf te spoelen. Tegelijkertijd de lijn van het Fortress anker op de hand binnenhalen (die lag 20 meter verderop). Daarna op de capstan van de ankerlier verder naar binnen. Dan komt de kettingvoorloop (15 meter) te voorschijn. Omzetten op de nestschijf van de lier en dan uitbreken. (het anker had zich behoorlijk diep ingegraven) Fortress met de pikhaak aan dek en de boel opruimen. Klaar.

De windvoorspellingen zijn hier net zo betrouwbaar als een doorgewinterde Nederlandse oplichter. Voorspelling van Torrevieja naar Alicante west/noordwest 3 werd oost/noordoost 4 tot 5. Alicante was dus toch bezeilbaar. Dan blijkt zelfs 20 ton staal hard te gaan. En stabiel. Voor dat we het wisten waren we er al. Achteruit (!) aan de steiger afgemeerd met mooringlijn voor op de punt, ingepakt tussen Spaans plastic.

Een dorpje aan de waterkant, zou je zeggen. Projectontwikkelaars hier denken zo: bouw een zootje appartementen en pleur er een haven in, of anders om. In Mazarron Marina namen we de bus naar, dachten we het echte oude vissersplaatsje, Mazarron, want daar is het natuurlijk allemaal mee begonnen. We dachten, we stappen in het centrum uit en zien verder wel. Voordat we het in de gaten hadden, waren we het centrum, (wat er niet was) voorbij en reden alleen in de bus de binnenlanden van Spanje in. Op een gegeven moment wilde de busbestuurder ons eruit zetten. Zo te zien in the middle of nowhere. Zeer geagiteerd probeerde hij ons duidelijk te maken, dat hij wel een keer terug zou komen. In het kale landschap bleek bij nader inzien meer te zijn dan op het eerste oog. Bungalows, appartementen, villa’s, golfbanen, een handelscentrum gespecialiseerd in tegels, badkamers, keukens etc. Oftewel alles wat je nodig hebt als je een kaal huis koopt. En Engelsen, veel Engelsen. How are you? Very fine, did you enjoy the happy hour? How is your dog? and is your wife doing well too? En natuurlijk shops. Eigenlijk vertel is dit verhaal, omdat ik in een van die shops een Engelstalig kookboek ontdekte met originele (traditionele) Spaanse gerechten. Alle recepten die hierin staan zijn Spaans. Dus de ingredienten moeten verkrijgbaar zijn. Terugkomend op deze Engelse ENCLAVE, ik moest direct denken aan een rede van Martin Luther King: I have a dream. Ieder gezond persoon heeft een droom. Wat zou ik het liefst hebben als ik wat ouder wordt? Als je in een klimaat als in Engeland geleefd hebt is het doel al snel duidelijk, maar dat ze zulke ernstige concessies doen wist ik nog niet. We vielen van de ene verbazing in de andere. We zagen inmiddels de bus niet meer zitten en vroegen een Engelsman hoeveel een taxi terug naar de haven van Mazarron zou kosten. Depents on the taxidriver….. Na een tijdje zei hij: ik wil jullie ook wel brengen voor 15 euro. I have got an hour to spare. Volgens mij had hij de hele dag geen flikker te doen, maar we gingen akkoord. Een illusie armer maar een ervaring rijker kwamen we terug op de boot. Hoeveel mooier is dat. Vrijheid is een onbetaalbaar gevoel: Leven of geleefd worden.

Helaas zijn we vergeten foto’s te maken.