Het waarnemen op Bonaire is niet gelukt. Het leek allemaal gunstig, maar dat komt, omdat de mensen qua afspraken nogal “los in het jasje zitten” We gaan dus naar Curacao. Een dagtochtje van ong. 35 mile. Fantastisch gezeild tot vlak voor de ingang van het Spaanse Water. Na de nauwe toegang opende zich een enorme baai met 5 ankergebieden. We konden (nu nog) een plek uitzoeken en hebben een gunstige plek gevonden. Wel wind, geen golven, dicht bij de dingysteiger bij de vissershaven, vlakbij de bushalte/parkeerplaatsen. De dag erop moesten we inklaren en kregen meteen een lift van een Nederlander. Die vertelde en passant, dat zijn boot een tijd geleden gezonken was en hem nu weer aan het restaureren is. We konden zo aan het werk! Marian schuren en lakken en ik technisch werk en teakdek repareren. We hebben tel.nummers uitgewisseld en wordt misschien vervolgd. Douane in immigratie is net zo’n ramp als overal. Beide kantoren staan op een 1/2 uur afstand van elkaar. Fijn als je alles moet lopen in het hete en vochtige klimaat. Dan moet je ook nog naar Port Authorities, maar het kantoor was gesloten, dus moeten we daar maandag nog een keer heen. Al snel was duidelijk, dat de afstanden naar voorzieningen en naar Willemstad groot zijn. Op internet (site = viaviacuracao) vonden we een goedkoop autoverhuurbedrijf. (voor langere periode’s nog goedkoper. Voor de prijs van een nacht mooring (10 US) op Bonaire, hebben we straks een auto op Curacao.(ong. 10 US per dag) Hier ankeren kost niets.
Curacao. daar gaan we heen
er zijn plekjes die nog bijgebruind moeten worden......
hier zijn we voorbij de nauwe ingang naar het Spaanse Water
Willemstad, Curacao
De bekende voetgangersbrug
