Mazarron

Een dorpje aan de waterkant, zou je zeggen. Projectontwikkelaars hier denken zo: bouw een zootje appartementen en pleur er een haven in, of anders om. In Mazarron Marina namen we de bus naar, dachten we het echte oude vissersplaatsje, Mazarron, want daar is het natuurlijk allemaal mee begonnen. We dachten, we stappen in het centrum uit en zien verder wel. Voordat we het in de gaten hadden, waren we het centrum, (wat er niet was) voorbij en reden alleen in de bus de binnenlanden van Spanje in. Op een gegeven moment wilde de busbestuurder ons eruit zetten. Zo te zien in the middle of nowhere. Zeer geagiteerd probeerde hij ons duidelijk te maken, dat hij wel een keer terug zou komen. In het kale landschap bleek bij nader inzien meer te zijn dan op het eerste oog. Bungalows, appartementen, villa’s, golfbanen, een handelscentrum gespecialiseerd in tegels, badkamers, keukens etc. Oftewel alles wat je nodig hebt als je een kaal huis koopt. En Engelsen, veel Engelsen. How are you? Very fine, did you enjoy the happy hour? How is your dog? and is your wife doing well too? En natuurlijk shops. Eigenlijk vertel is dit verhaal, omdat ik in een van die shops een Engelstalig kookboek ontdekte met originele (traditionele) Spaanse gerechten. Alle recepten die hierin staan zijn Spaans. Dus de ingredienten moeten verkrijgbaar zijn. Terugkomend op deze Engelse ENCLAVE, ik moest direct denken aan een rede van Martin Luther King: I have a dream. Ieder gezond persoon heeft een droom. Wat zou ik het liefst hebben als ik wat ouder wordt? Als je in een klimaat als in Engeland geleefd hebt is het doel al snel duidelijk, maar dat ze zulke ernstige concessies doen wist ik nog niet. We vielen van de ene verbazing in de andere. We zagen inmiddels de bus niet meer zitten en vroegen een Engelsman hoeveel een taxi terug naar de haven van Mazarron zou kosten. Depents on the taxidriver….. Na een tijdje zei hij: ik wil jullie ook wel brengen voor 15 euro. I have got an hour to spare. Volgens mij had hij de hele dag geen flikker te doen, maar we gingen akkoord. Een illusie armer maar een ervaring rijker kwamen we terug op de boot. Hoeveel mooier is dat. Vrijheid is een onbetaalbaar gevoel: Leven of geleefd worden.

Helaas zijn we vergeten foto’s te maken.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>